Facebook'un Eski Tadından Eser Kaldı mı? O Eski Huzuru Özlüyoruz

​

Bir zamanlar Facebook'a girmek, bugün olduğu gibi sadece birkaç dakikalığına telefona bakmak değildi. Bilgisayarın başına oturur, Facebook'u açar ve saatlerin nasıl geçtiğini anlamazdık. Arkadaşlarımızın paylaşımlarına bakar, fotoğraflara yorum yapar, birbirimize duvar yazıları bırakırdık. Bazen hiçbir amacımız olmadan Facebook'ta dolaşır, sadece tanıdık birilerini çevrimiçi görmek bile bizi mutlu ederdi.

Şimdi geriye dönüp baktığımızda ise insanın aklına tek bir soru geliyor:

Facebook'un o eski tadı ve huzuru nereye gitti?

Bir zamanlar Facebook daha samimiydi​

Facebook'un ilk dönemlerini hatırlayanlar bilir. Herkesin profilinde birbirinden farklı fotoğraflar olurdu. Kimi profil fotoğrafına arkadaşlarıyla çekilmiş bir fotoğraf koyar, kimi de en sevdiği sanatçının veya futbolcunun fotoğrafını kullanırdı.

Paylaşımlar daha doğaldı.

Bir arkadaşımız “Bugün hava çok güzel” yazardı. Başka biri “Canım sıkılıyor” derdi. Bir başkası sevdiği şarkının sözlerini paylaşırdı.

Kimse paylaşımının kaç kişiye ulaşacağını, kaç beğeni alacağını veya algoritmanın bunu nasıl değerlendireceğini düşünmezdi.

İnsanlar sadece paylaşmak istedikleri için paylaşırdı.

Belki de Facebook'un en güzel tarafı buydu.

Duvar yazıları ve eski yorumlar​

Bugün “duvar” kelimesi Facebook'un eski dönemlerini yaşayanlara farklı bir his verir.

Arkadaşlarımızın profiline girer ve duvarlarına bir şeyler yazardık.

“Doğum günün kutlu olsun.”

“Akşam görüşürüz.”

“Fotoğraf çok güzel olmuş.”

“Ne yapıyorsun?”

Bazen de arkadaşlarımız birbirlerinin duvarlarına şaka amaçlı mesajlar bırakırdı.

O dönemlerde sosyal medya daha küçük bir mahalle gibiydi. Herkes birbirini tanıyor, kimin ne yaptığını merak ediyor ve insanların hayatlarına daha doğal bir şekilde dahil oluyordu.

Bugün ise sosyal medya çok daha büyük. Fakat büyüdükçe o eski samimiyetin bir kısmını da kaybetmiş gibi hissediyoruz.

Facebook'ta geçirilen uzun geceler​

Bir başka güzellik de gece Facebook'a girmekti.

Ev sessizleşir, herkes odasına çekilir ve bilgisayarın karşısında Facebook açılırdı.

Sohbet pencereleri arka arkaya açılırdı.

Bir arkadaşımızla konuşurken başka bir arkadaşımız mesaj gönderirdi. Bazen aynı anda birkaç kişiyle sohbet ederdik.

Saat gece yarısını geçerdi.

“Son bir kere bakıp çıkacağım.”

derdik.

Ama o “son bir kere” bazen bir saat daha sürerdi.

O zamanlar internetin başında geçirilen zamanın bile ayrı bir huzuru vardı.

Bugün elimizde sürekli internet bağlantısı bulunan telefonlar var. Fakat nedense o eski bilgisayar başındaki sohbetlerin sıcaklığını her zaman bulamıyoruz.

Beğeni sayıları henüz hayatımızın merkezinde değildi​

Eski Facebook'un belki de en önemli farklarından biri, insanların sürekli kendilerini başkalarıyla karşılaştırmamasıydı.

Bugün bir fotoğraf paylaşıldığında insanların aklına hemen bazı sorular gelebiliyor:

“Kaç kişi beğenecek?”

“Neden kimse yorum yapmadı?”

“Başkalarının fotoğrafı neden daha fazla beğeni aldı?”

Oysa eskiden bir fotoğraf paylaşmak çoğu zaman sadece anı bırakmaktı.

Bir gezi fotoğrafı paylaşılırdı.

Bir arkadaş grubuyla çekilmiş fotoğraf paylaşılırdı.

Bir doğum günü fotoğrafı paylaşılırdı.

Fotoğrafın değeri aldığı beğeni sayısıyla ölçülmezdi.

Belki de huzurun bir kısmı buradan geliyordu.

Eski Facebook arkadaşlıkları​

Facebook'un eski dönemlerinde arkadaş listeleri de ayrı bir hikâyeydi.

Uzun zamandır görüşmediğimiz bir arkadaşımızı Facebook'ta bulmak büyük bir mutluluk yaratırdı.

Yıllardır haber alamadığımız bir okul arkadaşımızın profilini bulurduk.

“Vay be, yıllar geçmiş.”

derdik.

Sonra mesaj gönderirdik.

“Beni hatırladın mı?”

Bazen saatlerce geçmişten konuşurduk.

Okul yılları, mahalle, eski arkadaşlar, eski günler…

Facebook o zamanlar insanları birbirine yeniden bağlayan bir köprü gibiydi.

Peki bugün neden aynı tadı alamıyoruz?​

Aslında sorun yalnızca Facebook olmayabilir.

Biz de değiştik.

İnternet değişti.

Sosyal medya değişti.

Hayatımız hızlandı.

Eskiden bir bilgisayarın başında oturup uzun uzun sohbet ederdik. Şimdi birkaç saniye içinde onlarca paylaşım görüyoruz.

Bir içeriğe bakıyoruz.

Sonra diğerine geçiyoruz.

Sonra başka bir videoya…

Derken saatler geçiyor ama bazen hiçbir şey hatırlamıyoruz.

Çünkü eskiden sosyal medya iletişim kurduğumuz bir yerdi.

Şimdi ise çoğu zaman sadece içerik tükettiğimiz bir yer haline geldi.

Sosyal medyanın kalabalığı​

Bugünün sosyal medyası çok kalabalık.

Herkes bir şeyler paylaşıyor.

Herkesin bir fikri var.

Herkes hayatının en güzel anlarını gösteriyor.

Tatil fotoğrafları, güzel yemekler, başarılar, alışverişler, geziler…

Fakat insanların hayatında yaşanan zorlukları çoğu zaman göremiyoruz.

Bu durum zaman zaman sosyal medyayı yorucu hale getiriyor.

Eskiden Facebook'a girdiğimizde arkadaşlarımızı görürdük.

Şimdi ise karşımıza sürekli yeni içerikler, reklamlar, videolar ve öneriler çıkabiliyor.

Belki de özlediğimiz şey yalnızca eski Facebook değil.

Daha yavaş, daha samimi ve daha huzurlu bir internet.

O eski günler tamamen kayboldu mu?​

Belki tamamen kaybolmadı.

Çünkü nostaljinin güzel tarafı burada.

İnsan isterse eski alışkanlıkların bazılarını yeniden yaşayabilir.

Arkadaşlarımızla gerçekten konuşabiliriz.

Sadece beğeni bırakmak yerine yorum yazabiliriz.

Bir arkadaşımızın fotoğrafına kalp bırakmak yerine “Nasılsın?” diye mesaj atabiliriz.

Eski arkadaşlarımızı arayabiliriz.

Telefonun karşı tarafındaki insanın sesini duyabiliriz.

Çünkü teknoloji ne kadar değişirse değişsin, insanın samimi iletişim ihtiyacı değişmiyor.

Belki de özlediğimiz Facebook değil, gençliğimiz​

Bazen “Facebook'un eski hali çok güzeldi” diyoruz.

Fakat belki de özlediğimiz şey Facebook'un eski tasarımı değil.

Belki özlediğimiz şey o dönemdeki hayatımız.

Daha az sorumluluk…

Daha çok arkadaşlık…

Daha uzun sohbetler…

Daha basit mutluluklar…

Bir şarkının saatlerce dinlenmesi…

Bir arkadaşın mesajını beklemek…

Gece geç saatlere kadar bilgisayar başında konuşmak…

Eski fotoğraflara bakıp gülmek…

Bunların hepsi aslında geçmişte kalan bir dönemin parçaları.

Facebook sadece o dönemin tanıklarından biriydi.

Eski tadın sırrı belki de samimiyetti​

Bugün Facebook'un eski tadını arıyorsak belki de çözüm çok basit.

Daha az gösteriş.

Daha fazla sohbet.

Daha az kıyaslama.

Daha fazla dostluk.

Daha az tüketim.

Daha fazla paylaşım.

Çünkü sosyal medyayı güzel yapan şey teknoloji değil, insanlardı.

Bir arkadaşımızın “Neredesin?” diye mesaj atması…

Birinin doğum günümüzü gerçekten hatırlaması…

Eski bir fotoğrafın altında yıllar önce yazılmış bir yorumla karşılaşmak…

Bunların hiçbirinin maddi bir değeri yok.

Ama insanın kalbine dokunan şeyler tam olarak bunlar.

​

Facebook'un eski hali geri gelir mi bilmiyoruz.

Belki eski tasarım geri gelebilir, belki uygulama yıllar içinde yeniden değişebilir.

Ama geçmişteki günleri birebir geri getirmek mümkün değil.

Çünkü zaman değişti.

Biz değiştik.

Hayat değişti.

Yine de bazen eski fotoğraflara bakıp gülümsemek, yıllar önceki arkadaşlarımızı hatırlamak ve “Ne güzel günlerdi…” demek mümkün.

Belki de eski Facebook'un huzuru hiçbir zaman Facebook'un kendisinde değildi.

O huzur, birbirimizle kurduğumuz samimi bağlardaydı.

Ve güzel olan şu ki…

O bağı yeniden kurmak hâlâ bizim elimizde.